Podstawowe mechanizmy oddziaływania dźwięku i drgań mis dźwiękowych na organizm

dr Halina Portalska, dr inż Marek Portaski

Jak wiadomo, fala akustyczna oddziałuje nie tylko na narząd słuchu, lecz również pobudza do drgań tkanki całego ciała. Położenie drgającej misy na ciele powoduje natomiast bezpośredni odbiór wibracji. W tym przypadku głównym kanałem odbioru bodźców jest ciało. Poza tymi dobrze udokumentowanymi naukowo rodzajami oddziaływań można tez teoretycznie wykazać możliwość bezpośredniego oddziaływania dźwięku na biopole.

Złożona struktura dźwięku i drgań o charakterystycznych grupach prążków widmowych wydawanych przez misy dźwiękowe sprawia, ze ich oddziaływanie ma charakter wielopoziomowy. W mechanizmach jego oddziaływania należy uwzględnić osobno zarówno częstotliwości głównych składowych wielotonu, jak i częstotliwości dudnień oraz silę oddziaływania interwałów.

Pochłonięcie przez ciało energii dźwięku lub wibracji powoduje pobudzenie sieci mechanoreceptorów, z których sygnał dociera do mózgu, pobudzając między innymi twór siatkowaty odpowiedzialny za długotrwale utrzymywanie się skutków pobudzenia. Ponadto drgania rozchodzące się w ciele wpływają na krążenie krwi i inne płyny ustrojowe. W przypadku dźwięku i drgań mis daje to typowo poprawę ukrwienia i ułatwianie usuwania toksyn z organizmu oraz przyspieszenie regeneracji tkanek. Istotny jest tez efekt piezoelektryczny zachodzący głównie w tkance kostnej. W jego wyniku powstają w tkance mikroprądy mające istotny wpływ na prawidłowy zrost uszkodzonej kości. Specyficzne cechy dźwięku mis wywołuje także korzystne zmiany w psychice.

Poszczególne składowe wielotonu misy dźwiękowej w zależności od swej częstotliwości stymulować mogą poszczególne narządy (patrz prace B. Hero), a także aktywizować odpowiednie centra energetyczne biopola (czakramy).

Za stymulację większości struktur mechanicznych organizmu oraz za synchronizacji krótkookresowych biorytmów (np. rytmów mózgowych) odpowiedzialne są dudnienia między składowymi poszczególnych grup prążków widmowych dźwięku. Te bardzo niskie częstotliwości lezące w zakresie infradźwiękowym bezpośrednio w dźwięku mis nie występuję. Są one natomiast dekodowane wewnątrz organizmu na skutek istnienia szeregu nieliniowości zarówno w systemie nerwowym, jak i w innych tkankach.

Wyżej wymienione cechy dźwięku mis stosowanych w terapii umożliwiają szybkie przejście mózgu ze stanu beta do alfa i dalej w kierunku theta. Związane ściśle z dudnieniami, bogate w prążki widmo obwiedni, pozwala na stopniową (ma1ymi krokami) zmianę w synchronizacji mózgu. Wychodząc od rytmu beta charakterystycznego dla stanu czuwania przez typowy dla stanu relaksu rytm alfa dochodzimy często do medytacyjnego theta, co tłumaczy obserwowaną, przez autorów łatwość osiągania stanu głębokiego relaksu u osób poddanych działaniu dźwięku i drgań odpowiednio dobranej misy.

Również interwały między dźwiękami grup prążków widmowych mają specyficzny charakter stymulujący. Pomiary wykonane przez H. i M. Portalskich wykazały, ze interwały miedzy komponentami pierwszej i drugiej grupy prążków mieszczą się w zakresie od undecymy do duodecymy w zależności od typu i egzemplarza misy. Sama oktawa pozwala na połączenie przeszłości z przyszłością, tu i teraz, pozwalając przechodzić na coraz wyższy poziom.

Analizując interwal zredukowany (zmniejszony o oktawę, otrzymujemy interwały od kwarty do kwinty, których działanie jest dobrze udokumentowane w pracach Fabiena Mamana. W zabiegu wykonanym kilkoma misami może to uzewnętrznić się po wstępnej fazie paraliżu i budzenia emocji w przebudzeniu z głębokiego snu, rozluźnieniu i puszczeniu napięć. Często tez występuje placz, śmiech, czy drżenia lub tak zwany błogi stan.

Interwały między drugą i trzecią grupą prążków dla większości średniej wielkości mis mieszczą się między septymą malą, a oktawą. Oznacza to wzmocnienie, dążenie do szukania rozwiązania, a także stymulacji( zdrowych komórek i niszczenie patologicznych. Należy tu podkresli6 stwierdzone przez Mamana destrukcyjne oddziaływanie dysonansowych interwałów (sekundy, septymy) na patologiczne, w tym nowotworowe, komórki organizmu, zwłaszcza przy stopniowo rosnącej częstotliwości dźwięku. Dla uwypuklenia energii trzeciej grupy prążków i tym samym interwalu septymy korzystnie jest użyć malej palki, mniejszej niż typowa dla danej misy. Efekt wzrostu częstotliwości można uzyskać grając kolejno na kilku odpowiednio dobranych misach.

Specyficzne cechy dźwięku mis predysponuje je także do wykorzystania w komunikacji niewerbalnej, istotnej przy często towarzyszącej udarom bądź urazom mózgu afazji, a także w pracy z osobami niepełnosprawnymi.
Swobodny wybór przez organizm komponentów stymulacyjnych ze złożonego dźwięku misy dźwiękowej czyni terapię bardziej łagodną, naturalną, w przeciwieństwie do silnych bodźców o skoncentrowanym widmie. Inną zaletą (wynikającą z charakteru dźwięku mis) wielkoobszarowej stymulacji organizmu jest często ustępowanie dolegliwości, o których pacjent przychodzący na zabiegi w ogóle pierwotnie nie myślał. Jedyną, wadą może być tylko długi łączny czas stosowania takich dźwięków, często niezbędny do osiągnięcia wymaganego efektu terapeutycznego.

Strona źródłowa: peterhess-akademia.pl